مستند دنیاهای درون، دنیاهای بیرون قسمت2
دنیاهای درون، دنیاهای بیرون – مارپیچ
مارپیچهای باستانی نماد رشد، انبساط و انرژی کیهانی تجسم یافته در خورشید و آسمانها هستند. در سنتهای بومی، مارپیچ منبع انرژی، مادرِ ازلی، بوده است.
الگوی مارپیچ در طول تاریخ برای فرهنگهای متعددی معنادار بوده است. قدمت مارپیچها در هنر بشر حداقل به دوره نوسنگی برمیگردد که از حدود ۷۰۰۰ تا ۱۷۰۰ سال قبل از میلاد مسیح امتداد دارد. و هنوز هم برای مردم امروز مهم هستند و این امر، آن را به یکی از پایدارترین و جهانیترین نمادهای شناخته شده برای بشریت تبدیل میکند.
مارپیچ نماد رشد، تکامل و چرخههای زندگی میباشد. همچنین نماد دگرگونی و تغییر است – درست همانطور که مارپیچ در مسیر خود گسترش مییابد، ما هر بار که یک چرخه را در زندگی خود تکرار میکنیم، یاد میگیریم و رشد میکنیم.
اگر مارپیچ را از بیرون به داخل دنبال کنید، میتواند نشان دهنده سفری عمیق به درون باشد. اگر مارپیچ را از درون به بیرون دنبال کنید، میتواند نماد رشد و فراتر رفتن از خود برای آگاهی بیشتر از دنیای اطراف باشد.
در این قسمت از مستند دنیاهای درون، دنیاهای بیرون ما با اسپیرال به عنوان الگویی جهت رشد و سفر معنوی، دگرگونی و تغییر و اتحاد بین تمام ذرات آشنا میشویم.